Sana di pa ako kunin ni Lord

Nuong 16 years old ako, naisip ko, pwede na siguro ako mamatay by 30.

Nang tumungtong ako ng 25... wala pa ako masyadong nagagawa sa buhay. Naisip ko, kapag 40 years old na ako, pwede na akong kunin ni Lord. May nagawa na siguro ako na makabuluhan by then.

Gumising ako ng isang araw, 30 na ako. May asawa. Sabi ko, kahit mga 50 years old siguro, okay na. Happy twenty years together na din yun. Mumultuhin ko na lang asawa ko kapag nag-asawa ng iba.

Almost 34 years old ako nang ako ay magluwal ng isang bata sa mundo. Hawak ng aking mga kamay. Halos di pa niya ako makita, pero alam ko na kilala niya ako. Alam ko na alam  niya kung ano ako sa buhay niya. Thirty-six ako nang magluwal ng isa pa.

Simula nuon, mataimtim na akong nagdadasal gabi-gabi na bigyan ako ni Lord ng mahabang buhay at malusog na pangangatawan. Naisip ko, sino ang mag-aalaga sa kanila kapag may nangyari sa amin?

Higit pa dun, gusto kong makita silang lumaki at danasin ang buhay. Gusto kong maloko sila sa mga crush nila (at asa pa akong magkwento pa sila ng lovelife nila kapag ginawa ko yun). Gusto kong magtampo na di na nila ako pinapansin dahil lagi na nilang kasama partner nila. Gusto kong malibre dahil nakuha nila ang kanilang first paycheck.

Gusto kong makita silang magtagumpay sa buhay. Gusto kong nanduon ako para umalalay when they fail. Gusto kong maging andun para sa kanila kapag kailangan nila ako. Gusto kong nariyan lang ako kahit iniisip nilang di nila ako kailangan.

Kaya note to self: bawas-bawasan ang pagkain ng taba ng baboy sa sinigang ng Rodic's pati adobo at humba ni Mama.

Magulang blues

Halos pitong taon na nung ikinasal ako. Bukod sa first time kong magkaroon ng bonggang-bonggang party, wala ako masyadong maramdamang naiba sa buhay ko. Siguro mas mabilis na maubos ang toothpaste ko. Tsaka may humihilik sa tabi ko at may nakikiagaw ng unan ko. Pero parang halos tulad pa din ng dati. Sabay na nga lang kami umuuwi pagkatapos ng date at hindi na ako kelangang ihatid (tipid na sa pamasahe si mister!).

Pag may asawa ka, kung gustuhin ay kaya pang maka-eyeball with friends. Ako, para may makasamang manuod ng Star Cinema romcoms na di kelangan ilibre kasama ko. Siya, para makapaglaro at makakwentuhan ng basketball na di lang nagkukunwaring enjoy sa usapan.

Matagal-tagal din bago ko na-internalize na misis na ako

Pero pag naging magulang ka... walang time para isipin kung na-internalize mo. Feel mo o hindi, sasabak ka agad sa giyera.

Date? Makakain lang kami sa tamang oras, win na yun!

Guilty pleasures? Mas madaling makaramdam ng guilt kesa pleasure.

Movies? Nung first time kong magtangkang manuod ng pelikula pagkatapos manganak, nakatulog ako. "The Hobbit" na yun, maingay ang surround-sound-dolby-digital-THX feature ng sinehan. Wa epek. Knockout pa din ako. Best sleep I had in six months. So sulit na rin ang binayad sa sine.

Television? Peppa Pig at Pocoyo at Sesame Street. Maximum one hour per day. Fine, two hours para may magawa akong ibang bagay (alagaan yung sa isa pang anak).

Music? Sawa na akong kumanta ng "Twinkle, twinkle" at "This Old Man" at sari-saring nursery rhymes araw-araw. Pero first time ko magkaroon ng fan. Pagkatapos ng isang awit, masasabihan ako ng "Nanay, again!"

Fashion? Kung ano mahablot sa closet, yun na. Keber kung bagay ang top sa bottom. Basta may top and bottom.

Friends? Ewan ko kung kilala pa nila ako. Isang himala pag nakasama ng gimik. Ihanda ang marching band pag sumagot ako sa invitation ng "see you."

Minsan, napapaisip ako... ano ba itong pinasukan ko? Wala na itong bawian. Pero kapag may isang bulinggit na yumakap sa iyo at nagtanong, "happy ka, Nanay?" Kapag tumingin ka sa mata niya at sumagot ng "oo," alam mong nagsasabi ka ng totoo.